BAD EXPERIENCE OF INDIA
Nog een beetje ‘in the love vibe’ van de psychedelic-trip stond ik op de bus te wachten in Hampi. Ik had zojuist weer een magisch avontuur beleefd met drie andere reisgenoten die ik een paar dagen van de voren had leren kennen. We besloten met ze vieren naar Hampi te gaan en ergens onderweg besloten we ook wat psychedelics te nemen op plaats van bestemming.
De psychedelic-trip was geweldig en zorgde voor supermooie inzichten die ons alle vier weer even deed doen herinneren wat echt belangrijk is in het leven, namelijk voornamelijk leven voor jezelf en niemand anders. Ik komen gedurende mijn leven mensen tegen die een poosje (vier dagen of een x aantal jaar) dezelfde kant op gaan als ik, hetzelfde pad bewandelen, maar uiteindelijk scheiden onze wegen weer, omdat ik een heel eigen uniek pad aan het bewandelen ben. Mijn pad.
Zo ook met mijn reisvrienden. Ik had net gedag tegen hun gezegd en ons mooie avontuur die we samen hadden beleefd is nu een doodzieke herinnering geworden in het boek dat “mijn leven” heet. Naast vele mooie herinneringen helaas ook wat minder leuke herinneringen. Want na het afscheid van mijn reisvrienden, stond ik op de bus te wachten om in mijn volgende avontuur te stappen, namelijk de Stilte Vipassana, niet wetende dat mij in de tussentijd nog een heel ander soort avontuur te wachten stond.
Ik sta op de bus te wachten richting Bangelore. Mijn bus zou om 22:30 aankomen. Ik zie een jongen naar mij kijken en krijg een naar gevoel. Ik zoek snel een restaurantje op die nog open is en vraag of ik daar op de bus mag wachten. De tijd verstrijkt, maar de jongen blijft staan. Enkele uren later stap ik het restaurant uit die op het punt staat om te sluiten. De jongen staat er nog steeds.
“Hey where you from?” – vraagt hij. Het is ondertussen 22:15 en al goed donker in Hampi. De drukke straat is omgetoverd naar een verlaten straat met 3 a 4 mensen. “Whats your name?” Ik kijk hem aan en zeg “I am from Holland, but I am tired so I don’t want to talk.” – reageer ik om enigszins nog beleefd te zijn, maar om duidelijk te maken dat ik verder met rust gelaten wil worden.
“Your waiting for your bus? Your bus is not coming. Come with me. I will take you to another busstation.” Ineens begint mij iets te dagen. Laatst had ik een facebookbericht gelezen dat Indische mannen, vrouwen vertellen dat hun bus niet komt en dat ze aanbieden deze vrouwen naar het juiste busstation te brengen. Vervolgens worden deze vrouwen door meerdere mannen verkracht en in brand gestoken. Mijn intuitie in het begin wordt hiermee bevestigd. Ik weet nu zeker dat deze jongen niet veel goeds in de zin heeft. Ik blijf hem negeren, wetende dat ik helemaal niets kan maken met mijn bepakking van een grote backpack achterop mijn rug en een tas voorop mijn borst. Sta ik dan met mij goede gedrag. Daarnaast heb ik ook geen bereik, omdat ik nog geen Indisch nummer had geregeld.
“Hoe kan ik ervoor zorgen dat deze gast mij met rust laat?” – denk ik. Het enige dat ik kon bedenken is qua energie en maakte mijn aura zo groot mogelijk om hem op deze manier te intimideren. Daarnaast moest ik de omgeving met de welgetelde drie andere mensen laten weten dat er iets gaande was. Ik keek hem doordringend aan, alsof ik een baviaan was die het spel van de grootste en sterkste aan het spelen was. “Go away!” schreeuwde ik. Hij begon rondjes om mij heen te lopen, keek mij nog steeds intimiderend aan, pakte zijn telefoon en begon te bellen.
Voor ik het wist kwamen er twee scooters aanrijden. Op één van de scooters zaten drie jongens en ze stopte 10 cm van mij vandaan. De jongens keken mij met hun gigantisch donkerbruine, bijna zwarte ogen, doordringend aan. Ik bleef ze strak aankijken. Maakte mijn aura nog groter, maar ik voelde mijn angst ook groter worden. Ik wist dat ik goed in de problemen zat. Ik begon als een bezetene te bidden “Oke, oke, ik begrijp nu dat zo laat een bus pakken in mijn eentje een hele domme actie was, maar willen jullie alsjeblieft de bus laten komen.” – zeg ik een paar keer achter elkaar in mijn hoofd.
Er komt een man aangelopen en ik loop naar hem toe. “Sir, I am scared can you help me? Can you call my bus agency ‘Greenlight’ and ask them if the bus is coming?” Hij kijkt naar de ondertussen zeven jongens die zich om mij heen hadden verzameld en begint met zijn arm te zwaaien dat ze weg moeten gaan. De jongens beginnen agressief tegen de man te schreeuwen in het Indisch. De man pakt zijn telefoon en belt de bus agency. “Yes, your bus is on his way and almost here.” Op dat moment zie ik een bus aankomen met een groene lichtgevende streep. ‘Greenligh’ staat er met grote letters op de bus.
Ik zet het op het rennen en bedank de man. De jongen rent achter mij aan. Ik spring letterlijk in de nog rijdende bus. Terwijl de deuren zich achter mij sluiten zegt de jongen “Now you have a bad experience of India.”
Mijn hart en mijn lichaam zijn nog uren van de rel geweest. Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn leven. Ik besef heel goed dat dit een waarschuwing was. Ik was zelf namelijk heel dom geweest. Niet bereikbaar, het was echt veel te laat voor een vrouw alleen op straat, ik was in een klein dorp waar niet veel vrouwen wonen, dus mannen vaak seksueel gefrustreerd zijn om het maar even plat te zeggen en daarnaast ben ik in een ander land. Notabene India.
Ik was onderweg naar de Stilte Vipassana van tien dagen en in de eerste dagen van de Stilte Vipassana heb ik deze ervaring echt in alle rust kunnen verwerken.
Eenmaal uit de Vipassana had ik mezelf afgezworen nooit meer alleen ergens te belanden in het donker. Vervolgens, na de Stilte Vipassana, ging ik naar mijn laatste bestemming in India namelijk Rishikesh. Met het openbaarvervoer wilde ik niet meer reizen dus ben ik met de taxi gegaan. Na een taxirit van ongeveer acht uur kom ik rond 21: 00 aan in Rishikesh. Je raadt het al, het was donker en ik was alleen. Ik kon het hotel niet vinden en voor ik het wist was ik weer verdwaald op een soort bouwterrein en zag geen hand voor ogen. “Amy waarom kom jij altijd in deze situaties terecht.” – hoor ik mezelf hardop zeggen.
Op dat moment komt er een man op een scooter aangereden. “Alsjeblieft rij door, stop niet.” -denk ik. De man op de scooter stopt en vraagt “What are you doing here?” Ik denk na. Zeg ik tegen deze man dat hij moet optyfen en laat ik één slechte ervaring in India mijn hele reis overrulen. Of ga ik uit van de goedheid van de mens?
Ik besluit voor de goedheid van de mens te kiezen en antwoord “Yeah, i’m lost”. “I know” is zijn korte reactie en begint te lachen. “Where do you need to go?” Ik laat hem de naam van het hotel zien en hij weet waar het is “Hop on, I will take you there.” Hier had ik weer even een twijfelend momentje. Kies is voor liefde (vertrouwen) of voor angst (wantrouwen)?
Ik kies voor LIEFDE en spring achterop zijn scooter. De beste man bracht mij netjes naar mijn hotel “How much money do you want?” Hij begint te lachen “I dont want your money, I just want you to be safe.” En dit was mijn warm welcome in Risikesh. Hier is mijn liefde voor Rishikesh ontstaan.