Painting by: Autumn Sky ART
AYAHUASCA 2.0
“Ik ga dood!”, “ik ga dood!”. “Hou toch je kop, stomme drama Queen. Wat een overdreven gedoe!”.
In één zin de kern van mijn tweede ayahuasca experience. Mijn tweede ervaring was een heel andere soort ‘reis’. Zo zie je dat je steeds nieuwe stukken te zien krijgt. Voordat de avond begon, opende we met dezelfde rituelen, zoals Rapé en het verwelkomen van de natuur-elementen; vuur, water, lucht en aarde. Uiteraard hoorde hier ook de intentie bij.
Ik had deze keer geen hele concrete intentie. Ik zat lekker in mijn vel, had een goede baan en woonde in de, voor mij, mooiste plek van Nederland. Ik wilde voornamelijk meer duidelijkheid krijgen over mijn doel hier op aarde, wat moest ik meer aandacht geven en wat juist niet?
Voor mijn tweede ayahuasca experience had ik mijn eigen ritueel gecreëerd. Ik trok mij voor de ceremonie even terug op de wc, net als bij de eerste reis, en sprak mijn intentie concreet uit.
Mijn hele leven praat ik, bij spannende gebeurtenissen, tegen mijn overleden broer Arjan. Zo ook deze keer. “Lieve Arjan, hoewel ik het supermooi vond dat ik met je in contact was tijdens mijn eerste ayahuasca reis, vond ik het ook heel zwaar.”
Ik heb de eerste reis namelijk al het verdriet in de familie gezien en gevoeld. Onophoudelijk heb ik zeven uur achter elkaar keihard gehuild en daarbij was ik echt ontroostbaar. Maar het was niet mijn verdriet. Ik huilde letterlijk al het verdriet weg dat zich binnen de familie op een diepere laag bevond. Het heeft mij een week gekost om bij te komen. Ik moest veel verwerken en dat kost natuurlijk ook veel energie.
Ik zei – “De eerste reis heeft mijn leven en de kijk op de wereld veranderd. Ik hoop nu weer een reis mee te maken die mijn kijk op de wereld nog meer verbreed. Mijn enige vraag is of het nu meer over mij mag gaan instead of over de hele familiedynamiek en voornamelijk mijn vader.
Ook vroeg ik of het deze keer toch iets minder zwaar kon zijn, omdat bij mijn vorige reis de sjamaan mij erdoorheen heeft moeten slepen. Zo enorm zwaar had ik het. Ik wilde deze reis graag alleen doen en in mijn eigen kracht staan.
Het eerste drankje nam ik in. Oef, het was ruim een jaar geleden van mijn eerste ayahuasca maar de herinnering van de smaak kwam als een mokerslag binnen. “Oef, wat is dit toch smerig. O, nee ik moet de plant eren. Ik moet hier dankbaar voor zijn.” bedacht ik mij snel.
Ik deed alles op alles zetten om te genieten van het drankje, of uberhaupt om het binnen te houden. Ik ging liggen op mijn bedje en wachtte rustig af.
Al vrij snel kwam de DMT om de hoek kijken. De DMT zorgde voor de nodige figuren en kleuren. Ik schoot enorm in de lach, bijna als eerste van alle mensen die aanwezig waren. Ik kwam niet meer bij van het lachen en kwam overeind zitten. Opeens zat een vriend met wie ik samen naar deze ceremonie was gegaan naast mijn bedje. “Hey” zeg ik en kijk hem een beetje overdonderd aan. Het is namelijk niet de bedoeling dat je met elkaar praat of elkaar opzoekt tijdens de ayahuasca, omdat het helemaal je eigen reis is. “Ik hoorde je lachen en je lach trok mij naar je toe.” – zei hij. We gingen samen verder met lachen. Vervolgens werd ik overdonderd door een golf van kots. Ik pakte stevig mijn beste vriend op dat moment vast, genaamd emmer, en kotste flinke teugen. Ik keek na enkele minuten weer omhoog en opeens was er nog een jongen tegenover mijn bedje komen te zitten. Vervolgens kwam er nog een meisje tegenover mijn bedje zitten.
Binnen een paar minuten had ik allemaal mensen om mijn bedje verzameld die waren afgekomen op mijn plezier en gelach, zoals zij dat zelf aangaven. Ik bleef tenslotte gewoon lachen tussen het overgeven door.
Ineens begon het mij te dagen. Ik had gevraagd aan moeder Ayahuasca waar ik goed in was. Ik was altijd al goed in het hebben van plezier en het maken van slechte grappen, die ik vervolgens zelf het leukste vind en mensen vaak eerder lachen omdat ik zelf helemaal stuk ga, dan om de grap zelf. Ze gaf een teken als “Amy, je bent goed in mensen bij elkaar brengen en vreugde brengen. Lekker dom doen en lachen is jouw kracht.” Wat was ze duidelijk. Ik ging met een grote glimlach weer liggen op mijn bedje en de mensen die zich om mijn bedje hadden verzameld gingen terug naar hun eigen bedje.
Opeens begon mijn buurman – waar ik voor mijn reis heel veel schik mee had – enorm harde geluiden te maken. Uiteindelijk begon de overbuurvrouw ook geluiden te maken. Aan het einde van de zaal was een meisje onophoudelijk aan het schreeuwen dat ze doodging. Ik werd helemaal gek.
De sjamaan zegt “Amy hoe gaat het met je?” Ik was zo boos. Ik zeg “Slecht! Ik wil dat ze allemaal hun koppen houden! Hoezo moeten ze zo overdreven schreeuwen? Op deze manier kom ik niet in contact met…. Ze nemen de hele zaal over met dat geschreeuw. Ze moeten hun koppen houden!”
Ik was zo agressief geworden, dat de sjamaan zei “Weetje Amy, ga jij maar even een momentje voor jezelf nemen. Ga maar even met je dekentje en je emmertje in de andere huiskamer liggen.” Bij die gedachten werd ik helemaal blij. Ik nam in de tussentijd nog een tweede en een derde drankje en ik ging naar de andere woonkamer. Daar was ik helemaal alleen. “Heerlijk” dacht ik.
Vervolgens bleef de irritatie in mijn lichaam zitten. Ik vervloekte alle schreeuwende mensen, voornamelijk het meisje die zo zat te schreeuwen dat ze doodging. “Wat een drama Queen” – dacht ik.
Opeens begon mij weer iets te dagen. Een van mijn intenties was dat ik meer wilde weten over een boek dat ik het gelezen, namelijk ‘de kracht van KI’. In dit boek wordt een stukje verteld over een man die naar een boeddhistische tempel in Nepal gaat, een monnik leert kennen en zich wilt terugtrekken en de leer van het boeddhisme wilt leren.
De monnik vraagt of de man thee wilt en begint de thee in het kopje te schenken. Het kopje raakt vol, maar de monnik stopt niet met schenken. Wanneer het kopje overspoelt met thee zegt de man “hey, wat doe jij nou? Het kopje is allang al gevuld.” “Dat klopt” zegt de monnik. “Dit kopje kan je vergelijken met al jouw geloofsovertuigingen en oordelen. Ik wil je best nieuwe inzichten geven, maar dan moet eerst je kopje helemaal leeg zijn. Anders kan er geen nieuwe thee (informatie) bij.” – antwoord de monnik.
Ik bedacht mij opeens dat ik vol met oordelen zat over deze mensen. Ze waren allemaal drama Queen, egotrippers etc. Zonder dat ik überhaupt wist wat zij meemaakten in hun reis. Mijn eerste reis had ik onophoudelijk keihard gehuild, zeven uur lang. Waarschijnlijk was ik toen die ene vervelende herrieschopper die andere uit hun reis haalden. Ineens besefte ik mij dat ik mijn kopje thee leeg moest maken. Opnieuw moest beginnen en geen oordelen moest hebben. Ik ging op de bank zitten en dacht hier rustig over na. Oordelen is zeker een onderdeel van mij. Kritisch zijn is zeker een onderdeel van mij. Niet alleen voor andere, maar ook echt voor mijzelf. Ik moest stoppen met oordelen. “Maar hoe kan ik dan stoppen met oordelen?” vraag ik aan moeder Ayahuasca. Ze zegt “zeg gewoon ‘stop’ als je merkt dat je het weer doet.” “Zo makkelijk?”. “Zo makkelijk!” belooft zij mij.
We kunnen al onze gedachtes stoppen en omkeren. Gewoon bewust worden van de gedachtes, ‘stop’ zeggen en de negatieve gedachten inruilen voor een helpende gedachten.
De irritatie wint. Ik merk dat ik het lastig vind mijn gedachtes en oordelen neer te leggen. Ik merk dat ik moe begin te worden. Ik ga op de bank liggen en sluit mijn ogen. De mooiste patronen en kleuren vullen de normaal pikzwarte oppervlakte. Ik merk dat ik ervan geniet. Ik merk dat mijn schouders beginnen te hangen en ik merk dat ik mijn irritatie los laat.
Op dat moment komt mijn sjamaan binnen. “Hey Amy, heb je je rust gevonden en ben je bij moeder Ayahuasca aangekomen?”. “Nah, een beetje maar niet echt” antwoord ik. “Maar weetje, het is goed zo. Dit was niet mijn reis. Volgende keer beter. Ik ben moe en ga zo slapen. Ik heb wel echt supermooie kleuren en patronen gezien en dat is ook gewoon heel mooi.” Hij kijkt mij aan en zegt “Neem voor je gaat slapen nog maar een drankje en ga dan nogmaals even lekker zitten hier. Dan ga je daarna lekker slapen.” “Ja, kan ik wel doen” – zei ik. Ik liep met hem mee de kamer in. Iedereen was in de kamer nog steeds in rep en roer. Het leek wel een dierentuin. Ik was deze keer niet geïrriteerd, maar wist wel dat ik inderdaad weer lekker naar mijn rustige plekje in de huiskamer terugging. Het vierde drankje hakte in als een bom. Eindelijk was ze daar. Ze bleef mij onophoudelijk inzichten geven.
Ik had letterlijk de scene van de monnik en de man nagespeeld. Ik had mijn irritatie aan de kant gezet, mijn kopje thee geleegd en moeder Ayahuasca kon mij hierdoor nieuwe inzichten geven. Al mijn intenties kwamen aanbod. En iedere keer wanneer ik mijzelf er weer op betrap dat ik oordeel, zwart/wit denk of beperkende gedachtes heb, zeg ik tegen mijzelf “stop”. En moeder Ayahuasca had gelijk, het werkt. Zo makkelijk is het. Gewoon stoppen.
Tuurlijk betrap ik mijzelf er nog steeds op, maar ik herken het nu veel sneller zodat ik het kan stoppen en ombuigen. Ik besef mij maar al te goed dat het oordelen en bekritiseren voort komt uit het extreem bekritiseren van mijzelf. Het onzeker zijn, het perfect willen doen, allemaal kindstukken die ergens vandaan komen. Maar verandering begint met (h)erkennen.